บันทึกของเจ้าหญิงทอผ้า : By Yokun
เรื่องราวที่เป็นดั่งตำนาน...เล่าขานสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน
ตำนานความรักของสาวทอผ้า...กับชายหนุ่มเลี้ยงวัว
ความรักที่พรมแดนสววรรค์มนุษย์ยังมิอาจกั้น...แม้ว่าสุดท้ายแล้ว
โชคชะตาและฐานะที่ต่างกันเกินไป...ทำให้ทั้งสองต้องพรากจากกันในที่สุด
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 29 เมษายน.
เวลาผ่านไปนานมากแล้ว นานจนจำไม่ได้ ว่าแม่เสียไปตั้งแต่ชั้นอายุเท่าไหร่ แต่วันนี้ ทั้งๆที่เป็นวันครบรอบวันตายของแม่ พ่อกลับพา “ผู้หญิงคนใหม่”ออกไปเดินเที่ยวเล่นอย่างหน้าตาเฉย พ่อมองชั้นด้วยแล้วพูดว่า ชั้นมันเด็กไร้ค่า เลี้ยงไว้เสียข้าวสุกเปล่าๆ ก่อนจะออกจากบ้านไป จนพี่โซระกลับตอนเย็นมาเห็นชั้นนั่งร้องไห้ ก็ตกใจ ลูบหัวลูบหลังปลอบใจซะยกใหญ่ แต่จริงๆแล้ว ที่ชั้นร้องไห้ก็ไม่ได้น่าตกใจอะไรนักหรอก เพราะว่าชั้นร้องจนชินซะแล้วล่ะจ้ะ
วันที่ 30 เมษายน.
ตื่นขึ้นมาตอนเช้าเจอห้องใหม่ที่ไม่คุ้นเคย ดูรอบๆแล้ว คงเป็นบ้านที่ไหนซักแห่ง เห็นพี่นั่งอยู่หน้าบ้าน พี่พึมพำใช้ฟังว่า เมื่อคืน พ่อกินเหล้าจนเมาแล้วตบกับผู้หญิงคนใหม่ และจะทำร้ายชั้น พี่เลยพาชั้นหนีออกมาจากบ้าน พอได้ยิน หัวสมองก็ขาวโพลนไปหมด ได้แต่นั่งอึ้ง ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวๆ ในหัวคิดไปไกลว่าแล้วใครจะเลี้ยงดูฉันล่ะ ใครจะจ่ายค่าเทอมให้ล่ะ แต่พี่โซระลูบหัวชั้นพร้อมกับยิ้ม บอกว่าจะเลี้ยงชั้นต่อไปเอง ดีจังเลยที่ยังมีพี่โซระอยู่ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อไปได้ยังไง ขอบคุณนะคะพี่
วันที่ 11 สิงหาคม.
วันนี้ชั้นต้องเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมแล้ว พี่โซระลูบผมชั้นตอนที่ไปส่ง แล้วบอกว่า สีผมของชั้นดูอบอุ่นดี เลยตั้งใจจะไว้ผมยาว พี่จะได้เห็นสีที่อบอุ่นนี่แบบจุใจเลย ดีมั้ยคะ^_^ แค่นี้ก่อนละกันนะ กริ่งเข้าเรียนดังแล้วล่ะจ้ะ
วันที่ 6 กุมภาพันธ์.
หลังจากเรียนอยู่ในโรงเรียนนี้มาได้เทอมกว่าๆ ยังไม่ค่อยมีเพื่อนเลยอ่ะ สงสัยเพราะเป็นคนเงียบๆด้วยมั้ง มีรุ่นพี่ม.3กลุ่มหนึ่งจับชั้นไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา แล้วก็เอากรรไกรตัดผมชั้นจนสั้นกุด แถมยังขังไว้ในห้องนั้นอีก พวกเธอบอกว่าชั้นมันไม่มีค่า น่ารำคาญ น่าหมั่นไส้ ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ได้นั่งร้องไห้อยู่คนเดียว ชั้นไม่มีค่าขนาดที่พ่อแท้ๆยังไม่ยอมเลี้ยง ไม่มีค่าจนไม่มีใครคบด้วย ไม่มีค่าถึงขนาดต้องตัดผม ไม่มีค่าถึงขนาดต้องขังไว้ในห้อง รู้สึกว่าชั้นไม่น่าจะเิกิดมาเลย จริงๆนะ
วันที่ 10 กุมภาพันธ์.
หลังจากที่โดนรุ่นพี่ตัดผม ก็ได้แต่อยู่เงียบๆ ไม่มีใครคบเหมือนเคย และถูกนินทาซุบซิบทุกวัน ส่วนเรื่องผม พี่ก็ถามอยู่ว่าทำไมถึงตัด ก็ได้แต่โกหกว่าอยากเปลี่ยนแบบดูบ้าง แล้วก็ได้แต่เก็บความเจ็บปวดไว้ในใจ ช่างมันเถอะ ชั้นไม่ควรเกิดมาจริงๆล่ะมั้ง
วันที่ 22 กุมภาพันธ์.
วันนี้ได้เจอเพื่อนคนแรกด้วยล่ะ ชื่ออาริซาว่า ทัตสึกิ ตอนที่ชั้นหัดเขียนชื่อเค้า โดนกระชากคอเสื้อแล้วโดนด่าจนหูชาเลย เค้าบอกว่าเขียนคำว่าทัตสึกิเป็นตัวคันจิมันไม่น่ารัก ให้เขียนเป็นฮิรางานะสิ ถึงจะดูทอมๆ บ้าๆไปหน่อย แต่จริงๆเค้าใจดี แล้วก็น่ารักมากๆเลยนะ เค้ากันชั้นออกจากรุ่นพี่ที่มาหาเรื่องด้วย ดีจังเลย
ทัตสึกิบอกอยากให้ชั้นไว้ผมยาว พี่โซระเองก็บอกอย่างนั้น แต่ก็กลัวจะโดนรุ่นพี่ตัดผมอีกแบบคราวที่แล้วอีก แต่ทัตสึกิบอกว่าเค้าจะจัดการเองถ้ารุ่นพี่มายุ่ง แล้วตอนนี้ผมก็ยาวเหมือนเดิมแล้วล่ะ แล้วไม่คิดจะตัดด้วย เพราะว่าชั้นเชื่อมั่นในตัวทัตสึกิ เพราะเค้าถึงได้ไว้ผมยาวอีกครั้ง ต่อไปนี้จะเรียกว่าทัตสึกิจังละกันเนอะ ขอบคุณนะทัตสึกิจัง นี่คงเป็นครั้งแรกที่ชั้นยิ้มอย่างจริงใจในรอบปี
วันที่ 13 เมษายน.
ขอโทษทีที่ไม่ได้เขียนตั้งนานนะจ้ะ แต่มีเรื่องที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตชั้นเกิดขึ้น พี่โซระโดนรถชนตาย รายละเอียดไม่อยากเล่าแล้ว ตอนนี้ตาบวมไปหมด หน้ามีแต่คราบน้ำตา แย่จริงๆเลย ตอนนี้มีแต่คำว่า จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี ลอยอยู่ในหัว แล้วก็ยิ่งอยากร้องไห้เมื่อรู้ว่า บ้านที่อยู่ตอนนี้จริงๆแล้วเป็นบ้านเช่า อีก2เดือนต้องจ่ายค่าเช่าแล้ว ฮือ พี่คะ บอกหนูสิว่าจะทำยังไงดีTToTT
วันที่ 28 เมษายน.
ลุงที่อยู่ต่างเมืองโทรมาถามเรื่องพี่ ลุงบอกว่าตอนแรกกะจะรับชั้นไปเลี้ยง แต่ป้าสะใภ้ไม่ยอม หาว่าจะเลี้ยงต้อย ลุงเลยจะส่งเงินค่าเช่าบ้านทางไปรษณีย์ให้ชั้นทุกๆ3เดือนแทน ส่วนค่าเทอมกับค่าเลี้ยงชีพ คงไม่ไหว เพราะเงินเยอะขนาดนั้น ป้าสะใภ้จับได้แน่ๆ เพราะฉะนั้น ช่วงนี้เลยยุ่งมากๆ ทำงานพิเศษตัวเป็นเกลียว หาเงินมาจ่ายค่าเทอม ต้องงดมื้อเที่ยงกับมื้อเย็นบางวัน เพราะเปลืองตังค์ค่าข้าว แต่ทัตสึกิจังก็ใจดีแบ่งข้าวกล่องให้ด้วยนะ รักทัตสึกิจังที่สุดเลย>_<
วันที่ 10 พฤษภาคม.
ทัตสึกิจังไปแข่งคาราเต้ในฐานะตัวแทนโรงเรียน ต้องอยู่คนเดียว เหงาจังเลยT-T เมื่อวานเพิ่งทำร่มพังไปเอง วันนี้ฝนดันตกซะนี่ เลยต้องรอฝนหยุดอยู่หน้าโรงเรียน แต่จนทุ่มกว่าแล้ว ฝนยังไม่หยุดตก เลยไม่ได้กลับบ้านซะที ปรากฏว่ามีผู้ชายคนนึงเดินมาหาชั้น แล้วถามว่าทำไมไม่กลับบ้าน ก็บอกไปว่าไม่มีร่ม เค้าเลยให้ยืมร่มแล้วบอกจะไปส่งถึงบ้านด้วย เพราะผู้หญิงเดินคนเดียวกลางคืนมันอันตราย ดูเหมือนจะอยู่โรงเรียนเดียวกันชั้นเนี่ยแหละ แต่ไม่ทันถามชื่อก็ไปซะแล้ว พรุ่งนี้ไปตามหาดีกว่า อ้อลืมไป ผู้ชายคนนั้น ผมสีส้มด้วยล่ะ
วันที่ 31 พฤษภาคม.
ขึ้นม.3แล้วจ้าาาา รู้แล้วด้วยว่าผู้ชายที่ให้ชั้นยืมร่มชื่ออะไร ชื่อคุโรซากิ อิจิโกะ ตอนแรกนึกว่าชื่อสตอเบอรรี่ แต่จริงๆแล้วแปลว่าทุ่มเทเพื่อสิ่งที่ต้องการปกป้อง เท่จังเนอะ อยู่ห้องเดียวกันด้วยล่ะ ไม่รู้ทำไมเวลาเจอกัน หน้าร้อนผ่าวๆทุกที เป็นไข้ล่ะมั้งนี่ ต้องซื้อยาซะแล้ว แค่นี้ก่อนนะจ้ะ
วันที่ 17 มิถุนายน.
เพิ่งรู้จากทัตสึกิจังเนี่ยแหละว่า แม่คุโรซากิคุงตายไปตั้งแต่เขาอายุ 9 ขวบ ชั้นรู้แล้วว่าทำไมถึงรู้สึกอุ่นใจเวลาอยู่ใกล้ๆอย่างไร้สาเหตุ คงเพราะคุโรซากิคุงเหมือนพี่โซระล่ะมั้ง ความอ่อนโยนและความมีน้ำใจ (นอกจากนี้หน้าตายังดีด้วยนะ หุหุ) มีนักเรียนใหม่ชื่อคุณคุจิกิมาสนิทกับคุโรซากิคุงด้วย ไม่ค่อยชอบเลยง่ะ ชั้นเริ่มบ้าไปแล้วล่ะมั้งเนี่ย แต่ว่านะ ช่วงชักเห็นอะไรแปลกๆ ตอนแรกๆก็เห็นรางๆ คล้ายๆเหมือนเงาคน แต่ตอนนี้ชัดมากๆเลยล่ะ เป็นตัวอะไรซักอย่างที่อันตราย แต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร น่ากลัวจัง
วันที่ 29 มิถุนายน.
เมื่อวานแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ชั้นเห็นไอ้ตัวแปลกๆนั่นอีกแล้ว แถมมันยังเห็นชั้นด้วย มันทำอะไรไม่รู้ให้จิซึรุกับก็ทัตสึกิจังมาทำร้ายชั้น ตอนโดนซ้อมน่ะ คิดถึงตอนเจอทัตสึกิจังครั้งแรก ตอนได้ไว้ผมยาวอีกครั้ง แล้วจู่ๆก็เหมือนเข้มแข็งขึ้นมา แล้วก็ปล่อยตัวอะไรไม่รู้ที่เรียกตัวเองว่า หกบุปผาโล่พิทักษ์ออกมา ตกใจจริงๆ แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้สิ มันเบลอๆไปหมดเลย
วันที่ 15 ตุลาคม.
ไม่ได้เขียนนานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน มากเลยเนอะ เล่าย่อๆละกัน ชั้นมีพลังพิเศษของตัวเองด้วยล่ะ สุดยอดเลย เพราะคุณคุจิกิที่เป็นยมทูตโดนจับตัวไปและจะถูกประหาร ชั้น คุโรซากิคุง แช้ดคุง อิชิดะคุง(ที่เป็นควินซี่) แล้วก็คุณโยรุอิจิ(ที่เป็นแมว?)เลยตามไปช่วยที่โซลโซไซตี้ จะให้เล่าทั้งหมดมันยาวอ่ะน้าาาา เอาเป็นว่าช่วยได้ละกัน แต่คุณคุจิกิไม่กลับมาด้วย อยู่ที่โซลโซไซตี้ต่อ คุโรซากิคุงก็ได้ตราให้ปฏิบัติหน้าที่แทนได้ วุ่นน่าดูเลยล่ะ คุโรซากิคุงเก่งขึ้นมากๆเลย เก่งจนชั้นรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอซะจริงๆ ต้องให้คนอื่นปกป้องอยู่เรื่อย อิชิดะคุงก็ปกป้องชั้นและสู้จนเสียพลังควินซี่ไป ขอโทษนะ เพราะชั้นเป็นต้นเหตุแท้ๆ
วันที่ 24 ตุลาคม.
คุณคุจิกิกลับมาแล้ว พร้อมกับเร็นจิคุง คุณรันงิคุ ฮิสึกายะคุง คุณอิกคาคุ คุณยูมิจิกะด้วย แต่ชั้นไม่ค่อยสบายใจยังไงไม่รู้ เห็นคุณคุจิกิอยู่กับคุโรซากิคุงทีไร ขอบตามันร้อนๆ จะร้องไห้ได้ทุกที ปวดหัวใจยังไงไม่รู้สิ ชั้นนี่มันแย่จริงๆ นานวันเข้ายิ่งเห็นคุณคุจิกิเป็นคู่แข่ง ทั้งๆที่ชอบเค้า แต่ก็อิจฉาอยู่ในใจลึกๆ ชั้นนี่มันน่ารังเกียจที่สุด น่าทุเรศ ไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว ไม่อยากจะเห็นอีกแล้ว ไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว
วันที่ 25 ตุลาคม.
คุณรันงิคุมาพักอยู่ด้วย แล้วเค้าถามว่าทำไมซึม เลยระบายออกไปจนหมดเลย คุณรันงิคุบอกว่าปล่อยไปอย่างงั้นก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย เพราะชั้นพยายามหยุดยั้งปัญหาด้วยตัวเอง หยุดความกดดันในตัวเอง ฟังแล้วรู้สึกโล่งขึ้นมาเลย ชักอยากเป็นน้องสาวคุณรันงิคุแล้วสิ จริงๆแล้วการแอบรักเค้าข้างเดียว ก็มีความสุขดีนะ ว่ามั้ย
วันที่ 26 ตุลาคม.
มีอะไรแปลกๆที่เรียกว่าอารันคาร์โผล่มาด้วย คุณคุจิกิบาดเจ็บสาหัสด้วย คุโรซากิคุงดูเป็นห่วงมากๆเลยล่ะ แย่จริง รู้สึกอิจฉาขึ้นมาอีกแล้ว แย่ที่สุด ชั้นจะทำยังไงดีนะ
วันที่ 30 ตุลาคม.
มีนักเรียนใหม่ชื่อ ฮิราโกะคุง รู้สึกเค้าจะเป็นไวเซิร์ดอะไรเนี่ยแหละ รู้แต่เป็นยมทูตที่ใช้หน้ากากได้อ่ะ แล้วก็พาคุโรซากิคุงไปฝึกอะไรไม่รู้ แล้วหัวหน้ายามาโมโตะก็บอกฮิสึกายะคุงว่า ให้เตรียมรับมือศึกหน้าหนาวที่จะปราบอารันคาร์(มั้ง) ชั้นเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ รู้แต่ต้องไปบอกคุโรซากิคุงให้รู้ ไปก่อนนะจ้ะ
วันที่ 31 ตุลาคม.
พอบอกคุโรซากิคุงเสร็จก็เจอคุณโยรุอิจิ บอกว่าคุณอุราฮาร่าตามตัวไปพบ แล้วคุณอุราฮาร่าก็บอกว่า ให้ชั้นถอนตัวออกจากแนวรบซะ แถมยังบอกว่าไปแล้วก็เกะกะ เป็นตัวถ่วงเปล่าๆ ชั้นแทบร้องไห้เลย แต่ยังกลั้นไว้ ก็เล่นตอกหน้ากันแบบนั้น ไปถึงบ้านแทบจะทรุดแล้วด้วยซ้ำ แต่เจอคุณคุจิกิก่อน พอเล่าให้เค้าฟัง เค้าโกรธคุณอุร่าฮาร่าใหญ่เชียว พอชั้นบอกว่าแค่ไม่อยากเป็นตัวถ่วงของคนอื่น เค้าก็บอกว่า ไม่มีใครเป็นตัวถ่วงทั้งนั้น รวมทั้งชั้นด้วย คนที่เป็นตัวถ่วงคือคนที่เตรียมใจไม่พร้อมต่างหาก แล้วก็พาชั้นไปฝึกกับคุณอุคิทาเกะด้วย ชั้นว่าชั้นชักเข้าใจคุณคุจิกิมากขึ้นแล้วนะ^^
วันที่ 1 กันยายน.
ตอนนี้โดนพาตัวมากับอารันคาร์คนหนึ่ง เค้าโผล่มาตอนที่ชั้นจะกลับโลกมนุษย์ แถมบอกให้มากับเค้า และใช้พลังของชั้นเพื่อท่านไอเซ็น ไม่อยากไปเลย แต่เค้าบอกว่าถ้าปฏิเสธ จะฆ่าคุโรซากิคุง คุณรันงิคุ แล้วก็คนอื่นๆด้วย เห็นแล้วก็ไม่รู้จะทำยังไง เลยต้องยอม เค้าให้โอกาสกลับมาบ้าน จัดการอะไรให้เรียบร้อย แล้วก็บอกวาใครก็ได้คนเดียว โดยไม่ให้เค้ารู้ตัว จริงๆอยากบอกลาทุกๆคนเลยนะ ทัตสึกิจัง คุณคุจิกิ แช้ดคุง อิชิดะคุงฯลฯ แต่ว่านะ ลงท้ายก็เลือกคุโรซากิคุง จะบอกยังไงดีล่ะ ตอนแรกจะจูบลานะ-//- แหะๆ แต่ไม่ดีกว่า นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่จะเจอกันแล้ว ชั้นนี่งี่เง่าซะจริง เลยคุยอะไรนิดๆหน่อยๆบอกลาเงียบๆแล้วก็ใช้โล่คู่คืนสวรรค์รักษาแขนให้
ขอบคุณนะคุโรซากิคุง
ขอบคุณที่ทำให้ชีวิตนี้....ชั้นได้รักใครซักคน
ขอบคุณในทุกๆสิ่ง
ลาก่อนนะ
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เด็กสาวยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำใสๆที่ไหลออกมาจากดวงตากลมสีส้มอมน้ำตาล คำพูดแต่ละคำที่บรรยายถึงทุกสิ่งที่เธออยากทำในชั่วชีวิตนั้นช่างเหมือนกับความฝันของดวงดาวสาวทอผ้าผู้อยากใช้ชีวิตร่วมกับหนุ่มเลี้ยงวัวคนรัก แม้ว่าสุดท้ายแล้วทั้งสองต้องแยกจากกันในท้ายที่สุดก็ตาม
ผิดกันที่สาวทอผ้ายังมีโอกาสได้พบหนุ่มเลี้ยงวัวในคืนเทศกาลทานาบาตะทุกๆ ปี แต่เจ้าหญิงน้อยคนนี้จะไม่มีโอกาสได้พบกับเพื่อนพ้อง กับคนที่เธอรักที่สุดอีกต่อไปแล้ว วินาทีที่เธอตัดสินใจว่าจะยอมไปกับดาบเออร์ ก็เท่ากับว่าเป็นการเดินสู่เส้นทางที่มิอาจหวนคืนได้อีก
เธอเหลือบไปมองผู้ที่เธอบอกว่า จะขอรักเขาทั้ง5ชาติ เป็นครั้งสุดท้าย จรดปลายปากกาแล้วปิดสมุดบันทึกเล่มหนานั้น ก่อนจะโยนมันลงไปในแม่น้ำและก้าวเดินไปยังสถานที่นัดพบ......
แม้ตัวอักษร.......จะลบเลือนไปพร้อมกับสายน้ำ
แต่ความทรงจำ.......จะยังคงเด่นชัดอยู่ในหัวใจ
และไม่มีวัน.......จางหายไปกับกาลเวลา
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
เป็นยังไงมั่งเจ้าคะ^0^ ฟิคนี้แต่งไว้นานนนนมากแล้วล่ะ ตั้งแต่เดือนมีนาคมนู่นแน่ะ เคยแปะไว้ที่เด็กดีอยู่นะงัฟ แต่เปลี่ยนเนื้อหาบางส่วน จริงๆเรื่องนี้ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะมันมีอิจิ&ฮิเมะเข้ามาเกี่ยว เราสาวกอิจิ&ลูเคียค่ะ ไม่ชอบๆ-_-^ แต่ด้วยความที่สงสารแม่หญิงฮิเมะเหลือเกินเลยแต่งขึ้นมา=3=
ขอบคุณที่อดทนอ่านจนจบนะคะ เดี๋ยวว่างๆจะเอาฟิคของลูเคียมาลงอีกเรื่องนึงเจ้าค่ะ^^
edit @ 15 Oct 2007 10:51:24 by yokun
edit @ 28 Dec 2007 09:23:09 by yokun-กระรอกต่างดาว
