~BLEACH FC~บล๊อคกระรอกต่างดาว

Chapter 3

ดวงตาสีไพลินที่เคยสดใสราวอัญมณี   บัดนี้กลับหม่นมัวและซีดจาง  ไร้ซึ่งสัญญาณที่บ่งบอกถึงชีวิต   

เรือนผมที่เคยเป็นสีดำขลับ นุ่มนวลราวเส้นไหม  บัดนี้ยุ่งกระเซิงจนไม่เหลือความเงางาม

ผิวขาวที่เคยนุ่มนิ่มราวสำลีที่ขาวสะอาด   บัดนี้มีเพียงโลหิตสีแดงฉานอาบอยู่ทั่วร่าง

ร่างเล็กที่เคยอบอุ่น  บัดนี้เป็นเพียงแค่ร่างที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็ง

ผมได้แต่โทษตัวเอง   สะอึกสะอื้นอย่างไม่อายใคร  แต่ไม่ว่าร้องไห้ออกมาซักเพียงไหน ร่างของเธอในอ้อมกอดก็ยังคงแน่นิ่ง

ทำไมผมไม่เก่งกว่านี้

ทำไมผมไม่สามารถปกป้องเธอได้

แล้วทำไม….

ผมถึงไม่รีบมาช่วยเธอ..…??

“นั่นใครน่ะ...??”

เสียงของใครบางคนดังขึ้นข้างหลังผม  เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็นยมทูตสาวคนหนึ่ง  แม้ทรงผมของเธอจะดูแปลกๆไปบ้าง   แต่ผมก็จำได้ว่าเธอคือ รองหัวหน้าหน่วย 4 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์

“คุณโคเท็ตสึ  อิซาเนะ....??”  ผมพูดชื่อออกไปอย่างไม่แน่ใจ

“ ค่ะ   แล้วคุณคือ...?”

“ผม คุโรซากิ  อิจิโกะ”

“อ๋อ..........เรียวกะในตอนนั้นสินะคะ”   เธอพยักหน้าช้าๆ  พลางทอดสายตามายังร่างของลูเคียในอ้อมกอดผม

“ช่วยวางคุณคุจิกิลงบนพื้นหน่อยค่ะ  ดิฉันจะรีบให้รักษาเดี๋ยวนี้”

ผมค่อยวางเธอลงบนพื้นอย่างเบามือ  ขณะที่อิซาเนะเริ่มลงมือรักษา  ในหัวสมองผมมันตื้อไปหมด

ที่ผ่านมา ลูเคียบาดเจ็บมาแล้วหลายครั้ง  แต่ก็รอดมาได้ทุกครั้ง  แต่หนนี้มันไม่เหมือนกัน

ชื่อ อิจิโกะ ที่แม่ตั้งนั้น  มีความหมายว่า  ปกป้องเพียงหนึ่งเดียว

แต่หนึ่งเดียวที่ว่านั้น   บัดนี้  ผมกำลังจะสูญเสียไปแล้ว

สูญเสียเธอไปต่อหน้าต่อตา    

โดยไม่อาจช่วยอะไรได้เลย

----------------------------------------------------------------------------------------------------

ตัดฉากกลับมาที่อีกเหตุการณ์หนึ่ง    เด็กสาวกำลังจ้องหน้าบุคคลซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า   ขณะที่เขาค่อยๆปล่อยแขนที่กอดเธอไว้ มาจับมือเธอและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น  

“ผมชอบคุณนะ ”

“........อะไรกัน.....”

“อาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว    แต่ในเมื่อคุโรซากิไม่ได้ชอบคุณ    คุณจะให้โอกาสผมได้มั้ย”

ในแววตาของอิโนะอุเอะที่จ้องมานั้นทั้งประหลาดใจ  สับสน  และลังเลอยู่ในคราวเดียวกัน  เด็กหนุ่มได้แต่ยิ้มอย่างเศร้าๆเพื่อรอคำตอบ  แต่ทว่า......

ครืนนนนนน!!!

จู่ๆพื้นห้องแตกก็เป็นรอยร้าวหลายแขนง  เพดานห้องสั่นไหวอย่างรุนแรง   โคมไฟที่ห้อยเหนือหัวร่วงหล่นลงมายังหญิงสาว!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------

ครืนนนนนน!!!

“...ผะ...แผ่นดินไหวเหรอ.....??”

“รีบหนีกันก่อนเถอะค่ะ    ไม่แน่ว่าห้องอาจจะถล่มในไม่ช้านี้ ” 

อิซาเนะชี้ให้อิจิโกะดูรอยร้าวบนฝาผนังและรอยแตกบนพื้นกระเบื้อง  รอยร้าวนั้นแตกยาวขึ้น ลึกขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด   และจู่ๆ กำแพงห้องก็ทรุดลงไปในพริบตาเดียว  ทำให้พวกเขาต้องรีบออกจากห้องโดยเร็วที่สุด

อิจิโกะอุ้มร่างลูเคียแนบอก พร้อมออกวิ่ง    ขณะที่อิซาเนะดึงอิเทะกุโมะออกมาจากฝักแล้วเหวี่ยงไปรอบๆเพื่อปัดป้องหินที่ร่วงหล่นลงมา    ทางเดินที่พวกเขากำลังวิ่งอยู่ก็กำลังยุบตัวไล่หลังมาเรื่อยๆ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองอันรวดเร็ว ร่างของอิชิดะก็พลิกตัวมาบังร่างของอิโนะอุเอะไว้อย่างอัตโนมัติ เป็นผลให้โคมไฟที่ร่วงลงมานั้น  ตกใส่หัวควินซี่หนุ่มแทน

“โอ้ย~!!” 

เขาร้องขึ้นเบาๆ ลูบหัวตัวเองป้อยๆ  สงสัยเหลี่ยมมุมที่โคมไฟคงบาดผิวเข้าจนเป็นแผลลึกบริเวณหน้าผาก ทำให้เลือดไหลออกมาไม่หยุด

“เจ็บมากมั้ย อิชิดะคุง  โธ่ ไม่น่าเข้ามารับแทนชั้นเลย  เดี๋ยวจะรักษาให้นะ”   อิโนะอุเอะถลาเข้ามาอยู่ข้างตัว  ยกมือขึ้นจรดกิ๊บรูปดอกไม้6แฉก

“โล่คืนสวรรค์คู่ -------  ข้าขอยับยั้ง”    

เมื่อสิ้นสุดคำพูด  ภูตน้อย  2  ตัวก็บินออกมาจากกิ๊บสีฟ้าเทอร์คอยส์นั้น  เกาะลงบนแผลอย่างนิ่มนวล  แสงสีทองเรืองขึ้นบริเวณหน้าผาก ขณะที่ความเจ็บปวดทุเลาลง

“คุณอิโนะอุเอะ ยังใช้พลังได้อยู่อีกเหรอ”

“อือ...ก็ยังใช้ได้ปกติ.......” 

“อ๊ะ.........!!!”       ยังพูดไม่ทันจะจบประโยค  จู่ๆเจ้าหญิงน้อยก็ทรุดตัวลง  กุมท้องตัวเอง หน้าตาเจ็บปวด

“คะ...คุณ..อิโนะอุเอะ  เป็นอะไรไปน่ะ”

“อะ...อ๊า....อ๊า......”  เธอบิดตัวอย่างทุรนทุราย  ท่าทางจะเจ็บปวดไม่ใช่เล่น  ขณะเดียวกัน  แสงสีทองจาก 6 บุปผาก็วูบดับลง 

“กรี๊ตตตตตตตตตตตต”

สาวน้อยกรีดร้องสุดเสียง  เธอล้มตัวลงไปดิ้นพราดๆอยู่กับพื้น

“คุณอิโนะอุเอะ....คุณอิโนะอุเอะ!!!”

อิชิดะเรียกชื่อเธอ ได้แต่มองเธอโดยช่วยอะไรไม่ได้  ร่างของเธอกระตุกอย่างรุนแรง  ก่อนจะสงบลง

ภูตจิ๋วที่เคยเกาะอยู่บนหน้าผาก   ตอนนี้บินกลับเข้าไปที่กิ๊บติดผมของเจ้าของ

เขาหันกลับมามองเจ้าหญิงน้อยที่นอนงอตัวอยู่กับพื้น  เนื้อตัวยังคงกระตุกเบาๆ  น้ำตาใสไหลอาบแก้ม

“ยังเจ็บอยู่มั้ยครับ”  เขาถามพลางจับไหล่เธอเป็นเชิงปลอบโยน

“มะ..ไม่ค่อยแล้ว...ล่ะจ้ะ....” 

“ค่อยๆลุก  ช้าๆนะครับ  นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย”   

อิชิดะเข้าไปช่วยประคองให้เธอนั่งขึ้น ปากบ่นขมุบขมิบถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

“ไม่รู้สิ....พอใช้เริ่มพลัง ก็รู้สึกว่ามันร้อนๆข้างในตัว....  แล้วยิ่งใช้ก็ยิ่งกลายเป็นทั้งเจ็บทั้งร้อน  ยังกับใครเอาเหล็กร้อนๆมากรีดตัวงั้นแหละ....”

เธอเล่าอาการที่เกิดขึ้นอย่างตื่นๆ  เหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า  เมื่อควินซี่หนุ่มเอามือไปแตะตัวเธอ  ก็แทบสะดุ้ง  เพราะตัวเธอร้อนราวกับไฟจริงๆ

“คุณอิโนะอุเอะ  ตัวร้อนมากเลย  นอนพักก่อนดีกว่านะครับ”

“อะ...เอ่อ...จ้ะ”

“รออยู่ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะไปตามหาคนมาช่วย”

“อะ..อืม....”

อิชิดะว่าพลางปลดผ้าคลุมควินซี่ออก  ปูบนกองหินให้เธอพิง  แล้วลุกขึ้นออกวิ่งเพื่อตามหาใครมาช่วย

แต่วิ่งมาได้ไม่ไกล เขาซึ่งมัวแต่พะวงเรื่องอาการบาดเจ็บของหญิงสาว เมื่อเลี้ยวซ้ายเลยไม่ทันมองทางให้ดี  และ ชนเข้ากับใครบางคน

โครมมมม!!!!

“โอ้ย......เจ็บชะมัด”   เขาโดนชนจนลงไปนั่งกองอยู่กับพื้น แต่อีกฝ่ายกลับยังยืนอยู่ได้โดยไม่สะทกสะท้าน

“เจ้าเป็นใคร”    เสียงนั้นเย็นชาเสียจนฟังแล้วขนลุก  นัยน์ตาสีมรกตเหลือบมอง

“กะ....แกมัน....”

“อุลคิโอร่า   เอสปาด้าลำดับที่ 4”