~BLEACH FC~บล๊อคกระรอกต่างดาว

Chapter 2

 

ผมประหลาดใจอย่างถึงที่สุดเมื่อจู่ๆคุโรซากิก็วิ่งมาบอกผมว่าคุณอิโนะอุเอะกำลังตกอยู่ในอันตราย  ให้ผมรีบไปช่วย    แต่ยังไม่ทันที่ผมจะถามรายละเอียดอะไรต่อเขาก็รีบวิ่งหายไปเสียก่อน   ผมหลับตาช้าๆ ทำใจให้สงบเพื่อตามหาพลังกดดันวิญญาณของเธอ  และวิ่งตามหามาเรื่อยๆ  

 

 แต่  ณ  บัดนี้   สิ่งที่พบคือกองหินพะเนินเทินทึก

 

ผมไต่ถามเธออยู่นานว่าเกิดอะไรขึ้น  แต่ดูเหมือนเธอจะตกใจพอสมควรจนเรียบเรียงคำพูดไม่ค่อยถูก  ถามไปถามมา ผมก็รู้แค่ว่าเธอจะขาดอากาศหายใจตายถ้าติดอยู่ในนี้ต่อไป 

 

จู่ๆก็ราวกับว่าเรี่ยวแรงภายในตัวนั้นเพิ่มขึ้นมากมายมหาศาล   ผมลงมือขุดหินอย่างเอาเป็นเอาตาย   มือไม้ถูกหินบาดจนเลือดซิบ แต่ผมไม่สนใจ  ผมไม่มีวันยอมให้เธอตายอยู่ในนี้หรอก  ผมขุด ขุด ขุด ขุด ขุด ขุด ขุด    และ  ในที่สุดผมก็พาเธอออกมาจากกองหินนั่นได้

 

“โห.......อิชิดะคุงเนี่ย....ถึกกว่าที่คิดไว้แฮะ.....”   นี่เป็นคำชม(?)ประโยคแรกที่ได้รับจากเจ้าหญิงน้อย

 

“ช่างเถอะครับ....ว่าแต่คุณอิโนะอุเอะ    นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย”

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

“หา.... เจ้าคุโรซากิกล้าทิ้งคุณอิโนะอุเอะไว้เหรอเนี่ย”    ผมอ้าปากค้างหลังจากฟังคุณอิโนะอุเอะเล่า

 

“อือ......”

 

“แล้วเค้าไปไหนแล้วล่ะ”

 

“เค้าไปช่วยคุณคุจิกิน่ะจ้ะ....” 

 

“อ๊ะ......แต่ว่าคุณอิโนะอุเอะชอบคุโร......”   ผมชะงักไป หยุดคำพูดไว้แค่นั้นเพราะไม่อยากทำร้ายเธอไปมากกว่านี้

 

“เค้าบอกว่าเค้าคิดกับชั้นแค่เพื่อนน่ะ......”  คำพูดถูกบีบคั้นออกมาจากริมฝีปาก  เธอฝืนยิ้มทั้งๆที่มีน้ำตาคลอเบ้า

 

ผมรู้ว่าเธอเป็นคนแบบไหน  ถึงจะเจ็บปวดเพียงไร  แต่ใบหน้าก็จะคงมีรอยยิ้มระบายอยู่  แม้มันจะเป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยเหลือเกิน  

เธอทำท่าเหมือนจะร้องไห้  แต่กลับเม้มริมฝีปากตนเองไว้แน่น ราวกับจะกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา   

 

“คุณอิโนะอุเอะ........”   ผมอยากจะเข้าไปปลอบโยนเธอเหลือเกิน

 

“สงสัยชั้นจะไม่มีโชคด้านความรักล่ะมั้ง.............”

 

ก่อนที่เด็กสาวจะได้พูดอะไรออกไปอีก  จู่ๆควินซี่หนุ่มเบื้องหน้าก็ยื่นแขนทั้งสองออกมา  และโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน    ชายผ้าคลุมควินซี่สีขาวบริสุทธิ์ห่อหุ้มทั้งเขาและเธอเอาไว้

 

“อิชิ..ดะ...คุง?”

 

“.........ถ้าอยากร้องไห้   ก็ร้องออกมาเถอะ”

 

เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น  มือผอมบางลูบผมสีตะวันนั้นเบาๆ   ความอ่อนโยนที่ได้รับทำให้เจ้าหญิงน้อยระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมา

 

“ฮึก.......ฮึก......อิชิดะ....คุง....ฮึก........”   น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าเอ่อล้นออกมาจากดวงตาสีน้ำผึ้ง ไหลอาบแก้มนวล

 

“ชะ...ชั้น...น่าจะรู้อยู่แล้ว....ฮึก.....ว่า...คุโรซากิคุง...ฮึก...มะ...ไม่ได้ชอบ.....ชั้นเลยแม้แต่น้อย....ฮึก.....”

 

เธอยังคงสะอึกสะอื้นต่อไป  น้ำเสียงนั้นสั่นเทาและแฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่สุดจะบรรยาย

 

“.....คุโรซากิคุง...น่ะ...ชอบคุณคุจิกิ...มาตั้งนานแล้ว.....”

 

“.........................”

 

“แล้ว....ชั้น...ฮึก....ก็อิจฉาเค้า....ฮึก...”

 

เขายังคงฟังเด็กสาวระบายความอัดอั้นนั้นออกมาอย่างเงียบๆ  มือยังคงลูบเรือนผมของเธอเบาๆไปเรื่อยๆ

 

“อย่างชั้น.....คงไม่มีใคร.......มาชอบ....หรอก.......”

 

“ไม่หรอกคุณอิโนะอุเอะ”    อิชิดะซึ่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น  ขณะเดียวกันเธอก็เงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

 

 

“มีนะครับ   คนที่ชอบคุณอิโนะอุเอะน่ะ.........”

 

“เอ๋.......?? มีด้วยเหรอ  ไม่น่าเชื่อเลย   ใครล่ะ...??”  เจ้าหญิงน้อยถามอย่างกระตือรือร้น

 

 

 

 

“ก็ยืนอยู่ตรงหน้าคุณอิโนะอุเอะนี่ไง”

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ขณะเดียวกัน  อีกฟากฝั่งของมหาราชวังกลางทะเลทรายแห่งนี้   ผมซึ่งวิ่งวนตามพลังกดดันวิญญาณของคนคนหนึ่งมาตลอด   วิ่งผ่านประตูบานแล้วบานเล่า  วิ่งขึ้นบันได  ลงบันได  เลี้ยวซ้าย  เลี้ยวขวา    ผมหงุดหงิดมากกับการวางแบบการก่อสร้างของที่นี่   มันลึกลับวกวนเสียจนอดคิดไม่ได้ ว่าเหล่าเอสปาด้าและอารันคาร์ร่วมหลายสิบหลายร้อยตนไม่เคยหลงทางในนี้บ้างเหรอ?  และที่สำคัญมันทำให้ผมเสียเวลามาก

 

จนในที่สุดพลังกดดันวิญญาณที่ผมตามหา  ก็หยุดลงตรงเบื้องหน้าประตูบานหนึ่ง    สิ่งที่ผมรับรู้ได้มันเบาบางเหลือเกินจนไม่อาจประเมินสภาพได้   ผมได้แต่ภาวนาขอให้เธอยังคงมีชีวิตอยู่

 

บานประตูที่ทำด้วยหินอ่อนสีเหลืองซีดดูสูงตระหง่าน  ลูกบิดประตูสีอำพันนั้นเย็นเฉียบ  ผมผลักประตูเข้าไป.....

 

ในห้องนั้นมีร่าง 3 ร่างนอนฟุบอยู่กับพื้น  แน่นิ่งไม่ไหวติง     ร่างหนึ่งใหญ่โต ผิวคมเข้ม  มีดวงตารอบกายแลดูราวกับสับปะรด(?)   ร่างที่สองดูไม่ออกว่าเป็นมนุษย์หรือไม่ เพราะบริเวณที่ควรเป็นศีรษะกลับเป็นโหลแก้วที่แตกสลาย      ดูจากสภาพสถานที่    เมื่อครู่นี้คงมีการต่อสู้ที่ดุเดือดเกิดขึ้น  และทั้งสองร่างนี้คงสิ้นชีวิตไปแล้ว

 

ส่วนร่างนั้นสามนอนอยู่ท่ามกลางน้ำแข็งที่แตกกระจายเกลื่อนอยู่เต็มพื้น    ผมก้าวย่างเข้าไปหาร่างนั้นช้าๆ  คุกเข่าลงข้างๆอย่างเงียบงัน     ดวงตาของผมเบิกโพลง  เหงื่อผุดขึ้นมาทั่วร่าง

 

“.........ไม่จริงน่า.................”   น้ำเสียงที่ออกมานั้นแหบพร่าจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ 

 

ร่างเล็กซีดขาวในชุดสีดำนั้นมีรอยถูกฟันแทงหลายแห่ง   บาดแผลฉกรรจ์บริเวณท้องมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด  แขนที่ผอมบางทั้งสองห้อยต่องแต่งลงข้างลำตัว   แลดูราวกับตุ๊กตากระบอกที่ถูกตัดเส้นด้ายแล้ว

 

ผมอุ้มร่างนั้นขึ้นจากพื้นห้องที่เย็นเฉียบขึ้นมากอดไว้แนบอก   แล้วน้ำตาผมก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

ร่างที่สามในอ้อมกอดของผมไม่ใช่ใครอื่น  นอกจากผู้ซึ่งผมตามหามาทั่วทั้งลาส์ นอเช่    ผู้ที่ผมต้องการจะปกป้องไว้ด้วยชีวิต      ผู้ซึ่งเป็น   “ คนสำคัญที่สุด ”

 

-------------------- คุจิกิ     ลูเคีย -------------------