~BLEACH FC~บล๊อคกระรอกต่างดาว

Chapter 1

“รีบพาแม่นั่นหนีไปซะ  ทางนี้เดี๋ยวข้าจัดการเอง”  น้ำเสียงแข็งกร้าวของหัวหน้าหน่วย11 ซาราคิ เคมปาจินั้น  ราวกับเป็นคำสั่งประกาศิต   ชายหนุ่มผู้มีผมสีหญ้าแห้งไม่รอช้า ปล่อยเอสปาด้าหน้าหอยแครงกับหมูป่ายักษ์(?)ไว้เบื้องหลัง   แล้วคว้ามือเพื่อนสาวผลุนผลันออกไปทันที   ในใจได้แต่หวังให้เคมปาจิปราบพวกนั้นลงได้โดยเร็ว 

ทั้งสองวิ่งไปตามเส้นทางที่ไม่มีประตูหรือหน้าต่างแม้แต่บานเดียว   เสียงฝีเท้าสะท้อนผนังห้องสีหมอกดังก้องเป็นระยะ  ปราสาทลาส์ นอเช่ นั้นทั้งลึกลับและซับซ้อน  ไม่ว่าจะวิ่งไปเรื่อยๆสักกี่นานก็ราวกับวิ่งวนอยู่ที่เดิมตลอดเวลา

ชายหนุ่มนั้นมัวแต่คิดว่าจะวิ่งไปทางไหนดี  จนไม่ทันได้สังเกตว่าฝ้าเพดานเหนือหัวนั้นกำลังยุบตัวลงมาอย่างรวดเร็ว

“คุโรซากิคุง  ดูเพดานสิ.....!!”

ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะเอ่ยเตือนจนจบประโยค  พลันเพดานห้องด้านบนก็ถล่มลงมากั้นแยกระหว่างทั้งสองราว  ก้อนกรวดสีขุ่นทับถมกัน กักขังหญิงสาวไว้ภายในกองหินสูง

“ไม่เป็นไรใช่มั้ย”  อิจิโกะพยายามแนบหูกับกองหินเพื่อสนทนากัน

“จ้ะ  แล้วคุโรซากิคุงล่ะ  ไม่เป็นไรใช่มั้ย”

“ฮื่อ รอเดี๋ยวนะ อิโนะอุเอะ เดี๋ยวชั้นจะพาเธอออกมาเอง”

ยมทูตหนุ่มตะโกนบอกพลางเอามือเปล่าโกยหินออกเรื่อยๆ  ก้อนหินเหล่านั้นแหลมคมบาดมือเพียงไร  เจ้าตัวก็น่าจะรู้ดี  แต่หากไม่ทำเช่นนี้  ไม่นานอิโนะอุเอะที่ติดอยู่ในนั้นจะต้องขาดอากาศหายใจตายอย่างแน่นอน

“คุโรซากิคุง หินพวกนี้คมจะตาย  บาดมือแย่เลยนะ......”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“.............ทำไมต้องทำเพื่อชั้นขนาดนี้ด้วย”

“ก็เธอเป็นเพื่อนชั้นไม่ใช่รึไง ” 

เด็กสาวสะดุ้งเบาๆ  คำว่าเพื่อนนั้นช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

อิโนะอุเอะนั้นชอบอิจิโกะมาโดยตลอด  แต่แม้จะพยายามแสดงออกซักเพียงไร  เขาก็ดูจะไม่รับรู้อะไรเลยซักนิด

คำถามที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจมาเนิ่นนาน  แม้จะยังหวาดกลัวในคำตอบรับ แต่เธอก็กลั้นใจถามออกไปด้วยเสียงสั่นเครือ

“...........แต่ถ้าชั้นจะบอกว่าชั้นคิดกับคุโรซากิคุงเกินเพื่อนล่ะ”

เสียงโกยหินอีกฝั่งเงียบลงไป

ความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นช่างน่าอึดอัดเสียเหลือเกิน   ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำพูดออกมาเป็นเวลานาน

 “ขอโทษนะ...........”   ยมทูตหนุ่มเอ่ยอย่างลำบากใจ  

“แต่ชั้นคิดกับเธอแค่เพื่อนเท่านั้นแหละ”

คำตอบนั้นราวกับเป็นกรรไกรที่ตัดสายสัมพันธ์เส้นสุดท้ายระหว่างเธอและเขา ให้ขาดสะบั้นลง  นั่นเป็นสิ่งยืนยันว่าเขาคิดกับเธอแค่เพื่อนจริงๆ  และความรักข้างเดียวของเธอก็คงเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

“.................................ปล่อยชั้นไว้ที่นี่เถอะ  คุโรซากิคุง” 

“หา....??จะ....จะบ้าเหรอ  จะให้ทิ้งเธอไว้ได้ยังไง”  อิจิโกะถามเสียงขุ่น

“นี่คุโรซากิคุงไม่รู้สึกเลยเหรอว่าพลังกดดันวิญญาณของคุณคุจิกิเบาบางลงมากแล้วน่ะ”

“หมายความว่ายังไง”

“คุณคุจิกิ....กำลังจะตายแล้วนะ”   ประโยคหลังดูจะแทงใจดำอิจิโกะมากทีเดียว  เพราะจริงๆเขารู้อยู่แล้ว  เพียงแค่ไม่อยากจะนึกถึงมันเท่านั้น

“ชั้นไม่เป็นไรหรอกน่า~   เดี๋ยวชั้นตะโกนโหวกเหวกให้ใครมาได้ยิน แล้วก็ช่วยชั้นออกมาเองแหละ   แต่ถึงตายก็ไม่เป็นไรอยู่ดีแหละ  แหะๆ  ชั้นตายไปก็เป็นวิญญาณ เดี๋ยวก็ไปเจอกันที่โซลโซไซตี้อยู่ดีนี่น้า~~” 

เด็กสาวพยายามปรับน้ำเสียงให้สดใส และเป็นปรกติที่สุด

“คุโรซากิคุง  สู้เค้านะ  แหะๆๆ.....”

“.........................”

“.......ช่วยคุณคุจิกิให้ได้นะ.........”

“ฮื่อ.....แล้วชั้นจะหาคนมาช่วยเธอเอง”

“......อื้อ...........”

“ขอบใจนะ  อิโนะอุเอะ”

------------------------------------------------------------------------------------------------------

“เฮ้อ..........ไปซะแล้วสิน้า.........” ชั้นรำพึงรำพันกับตัวเอง  ถอนหายใจเบาๆ  คำพูดเมื่อซักครู่ช่างบาดหัวใจเธอยิ่งนัก  รู้สึกหน้าร้อนผ่าว เหมือนจะร้องไห้ออกมา

“ไม่ได้นะ.....โอริฮิเมะ”   ชั้นพูดเตือนตนเอง พลางยกมือขึ้นตบหน้าที่แดงระเรื่อนั้นเบาๆ

“ต้องเข้มแข็งสิ    ต้องไม่ร้องไห้สิ.....!!”

ตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึก

“เอ๋….??”

เสียงฝีเท้าแว่วเข้ามาในโสตประสาท  จนชั้นต้องเงี่ยหูฟัง

ตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึก

เสียงนั้นดูจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ   หรือว่าคุโรซากิคุงจะกลับมาช่วยชั้นอีกนะ

“คะ...ใครน่ะ......??”

“ผมเอง  คุณอิโนะอุเอะ”  น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังก้องกองหินที่สุมเหนือศีรษะ  ชั้นเบิกตาโพลงอย่างไม่เชื่อหู   

ไม่น่าเชื่อ........เสียงนี้มัน.......

อิชิดะคุง

------------------------------------------------------------------------------------------------